„Żywot szkła”
Zdradziło mi lustro na chwilę przed rozbiciem,
Że nie podobało się mu jego życie.
Bo odbijało rzeczy takimi, jakimi były naprawdę,
Ludzką arogancję, hipokryzję i pogardę.
Bo człowiek, stojąc przed lustrem czasami,
Karmił swoją dumę kłamstwami.
Bo na siłę to kim był zmieniał,
A lustro nie miało nic do powiedzenia.
I tylko żałośnie mogło oglądać spektakl łgarstwa,
Aż je pokryła gruba kurzu warstwa.
Bo człowiek posiadał także tę cechę,
Że chciał jedynie mieć w życiu pewną uciechę,
A widząc swoją małość w szklanym odbiciu,
Dowiadywał się prawdy o swym życiu.
Toteż lustro, ukazując rzeczy takimi, jakie są
Przypieczętowało dolę swą,
A przed pęknięciem powiedziało mi jeszcze,
Że czasami chciało w żałości wrzeszczeć,
Kiedy tysiące barwnych motyli,
Siadało, ale marło po chwili.

I wtedy lustro pękło.

A jego odłamki
Wkradły się w mojego serca zakamarki
I zmieniły doszczętnie duszę poety,
Jego fragmenty, ostre, jak sztylety,
Przekłuły duszę na wskroś lodowato,
Bo zacząłem patrzeć przez setki pryzmatów
A pozostająca we mnie resztka moralności,
Sprawiła, że lustro chcę pokazać ludzkości.